|
|
|
 |
|
Tyrrell zelf was ook op zoek naar betrouwbaarheid. Na enkele jaren met
de compacte maar breekbare Yamaha krachtbron stapte het team over naar
de oude vertrouwde Ford Cosworth V8. Ford beloofde het vermogen van de
motor in de loop van het seizoen nog wat op te voeren zodat de Engelse
renstal toch in de middenmoot mee zou moeten kunnen draaien.
De teamgenoot van Jos voor 1997 heette Mika Salo. De Fin tekende bij voor
een derde jaar Tyrrell. Voor het eerst had Jos een teamgenoot waar hij
zich werkelijk mee kon meten.
De Tyrrell 025, een creatie van Harvey Postlethwaite was een relatief
ongecompliceerde wagen. Aan het begin van het seizoen lag de Cosworth
ED4 motor nog achterin de 025. Deze krachtbron was weliswaar betrouwbaar
maar kwam vermogen tekort om mee te kunnen draaien in de sub-top, iets
wat Tyrrell aan het begin van het seizoen voor ogen had. Men wist uiteraard
dat de V8 klantenmotor geen eerlijke partij zou zijn voor de fabrieksmotoren
van Renault, Ferrari en Mercedes. Tyrrell gokte erop dat ze met de V8 de
punten af konden pakken die de concurentie liet liggen door onbetrouwbaar
materiaal. Helaas zouden de verhoudingen in 1997 iets anders liggen wat er
voor zorgde dat Tyrrell niet in staat was te profiteren van de steken die
de concurentie liet vallen.
Bij de eerste race van het seizoen bleek dat de auto niet snel genoeg was
om zich los te maken van het achterveld. In Argeninië ging het iets beter
voor het team. De baan in Buenos Aires ligt Jos goed en de auto kwam op
dit bochtige circuit minder tekort dan in de eerste twee races. Het leek
er lange tijd op dat Jos in de punten zou gaan eindigen. Helaas gooiden
motorproblemen roet in het eten. In Argentinië werd de vindingrijkheid
van de Tyrrell ontwerpstaf, geleid door Harvey Postlethwaite, weer eens
bewezen. Er was gebleken dat de auto in de langzamere bochten grip tekort
kwam. Postlethwaite kwam met twee extra zijvleugels die in het midden van
de auto gemonteerd werden. Echt mooi was het niet maar het werkte wel.
De zogenaamde X-wings, in de volksmond ook wel caravanspiegels genoemd,
werden ingezet op korte, bochtige circuits. In Monaco waren ze dan ook
weer van de partij. Jos scoorde hier met een achtste plaats zijn beste
resultaat van dit seizoen.
Het was inmiddels duidelijk dat de Cosworth ED4 niet meer in staat was
om de Tyrrell competetief mee te laten draaien. In Spanje stond na
enkele weken uitstel eindelijk de ED5 motor klaar. Jos ging gelijk een
stuk sneller en reed één van zijn beste races dit seizoen. Hij kwam
weliswaar niet verder dan de elfde plaats maar Jos kon het gevecht
aangaan met de Stewart's die met de fabrieks Ford V10 motor reden en
de Ferrari van Irvine. Bij de volgende race in Canada haalde Verstappen
zijn beste kwalifikatie positie, een 14e plaats. Helaas haalde hij door
een defect in het pneumatisch systeem de finish niet. Dit zou hem later
in het seizoen nog een aantal maal opspelen.
Na de aanvankelijke verbetering die de nieuwe motor bracht kwam ook de
concurentie met doorontwikkelingen voor hun auto's. Tyrrell zakte weer
verder weg naar het achterveld. Jos reed de rest van het seizoen zijn
eigen race met teamgenoot Mika Salo. Jos en Mika moesten hun fustratie
verbijten in hun strijd om weg te blijven van de laatste posities op
de startopstelling.
Wat voor een klein team als Tyrrell positief te noemen is, is dat er
al vrij snel getest werd met een aangepaste wagen voor de sterk
veranderde regelementen van 1998. In tegenstelling tot de meeste
rijders die met de smallere '98-spec wagens reden was Jos gelijk
positief gestemd over het weggedrag.
|
|
