Het eerste volledige Formule 1 Seizoen van Jos Verstappen
werd geen doorslaand succes. Verre van dat. Na een spetterende
seizoenbegin, met een zesde plaats in Argentinië als beloning,
ging het met Arrows en Verstappen steeds minders. Als één ding
duidelijk werd, dan is het wel dat een coureur nóg zo goed kan
zijn, zonder goede auto begint hij niets.
Jos Verstappen en manager Huub Rothengatter hielden de Nederlandse
Formule 1 fans lang in spanning. Tot half februarie (1996) was voor
de buitenwereld nog onzeker of Jos Verstappen coureur bij Arrows zou
worden. Zelf kende hij waarschijnlijk minder twijfels. De Arrows FA17
was in ieder geval door ontwerper Alan Jenkins al in een vroeg stadium
aangepast aan de maten en wensen van de Nederlander.
Met de sponsoring van Verstappen kwam het allemaal ook rond. Phillips
en Quest waren de bedrijven die hun steun aan Verstappen met een naamsvermelding
op de Arrows beloond zage, terwijl ook Marlboro,ICL en Exact de Nederlanse
coureur ondersteunden.
De eerste tegenslag voor Verstappen vond al voor de eerste Grand Prix plaats.
Ontwerper Alan Jenkins bezweek voor een aanbieding van het nieuw te formeren
Stewart-team en verliet Arrows. "Een fikse aderlating", besefte Verstappen,
die in Australië voor opzien baarde door in de vrije trainingen telkens
van voren te rijden. Helaas voor hem zat het in de kwalificatietraining tegen
en was het in de race door een kapotte motor snel voorbij.
Diezelfde Hart-motor kwelde hem ook in Brazilië, maar pas nadat Verstappen
in de openingsfase van de race indruk had gemaakt met snelle rondentijden
op het natte circuit. Die goede lijn zette de Nederlander in Argentinië
door. Een zevende plaats in de training was zijn eerste daad, een zesde
plaats in de race zijn tweede. De beloning: het elfde WK-puntje uit
Verstappens Formule 1-carrière. Het feest in de Arrows-pitbox was groot,
Verstappen werd in de meeste Internationale autosportbladen uitgeroepen
tot 'Star of the race'. Op de Engelse TV riepen ze dat de marktwaarde
van Verstappen meteen met enkele miljoenen was gestegen.
Verstappen was plotseling hot en het tweede seizoen begon. Naast dat
op het circuit was er ook dat achter de schermen. Inzet: een goede cockpit
voor volgende jaar. Benetton zou interesse hebben om Verstappen tussentijds als
vervanger voor Berger of Alesi te halen, Eddie Jordan zou Martin Brundle er
ten gunste van Verstappen het liefste uitknikkeren. Stewart zou in hem de
ster van zijn nieuwe team zien en ga zo maar door. Eén ding was in
iedergeval zeker: bij Arrows kon Verstappen meteen bijtekenen.
Daar werd op aangedringen door Tom Walkinshaw, de nieuwe eigenaar
van Arrows. Met zijn bedrijf TWR (Tom Walkinshaw Racing) had hij
getracht Ligier op poten te zetten, maar dat mislukte door het
uitblijven van de verkoop van alle aandelen aan hem. Arrows was
door de moeilijke finaciële positie een veel eenvoudige aankoop.
Vanaf de Nürburgring reden de Arrows' in de kleuren van TWR rond.
Een naamverandering is reglementair niet toegestaan in in de
Formule 1, anders was de naam Arrows snel verdwenen.
Rothengatter en Verstappen wigerden in te gaan op Walkinshaws
voorstellen voor contract verlening. "Ik wil eerst meer zekerheid
over het technische pakket. Wie ontwerpt de wagen, met welke motoren
rijden we? Pas als het complete technische plaatje bekend is teken ik",
gaf Verstappen heel plausibele redenen voor het geduld.
Verstappen had echter één ding uit het oog verloren. In de Formule 1
telt het verleden nuiwelijks, je marktwaarde wordt bepaald door wat je
op de moment presteert. En na Argentinië was dat niet veel meer. Te vaak
vloog Verstappenn, in een poging om de tekortkomingen van de Arrows-Hart
goed te maken, van de baan. In Spanje vergooide hij een zekere vijfde
plaats door een spin op het klatsnatte baan. Fouten maken is menselijk,
maar deze was extra pijnlijk omdat Verstappens laatste reële kans op
WK-punten was.
Na nog twee uitvalbeurten in Canada en Frankrijk door mechanische defecten
had Verstappen een trieste balans: negen Grand Prix'gestart, één gefinisht.
Tja. De Volgende race in Engeland bleef Verstappen voor de verandering eens
verstoken van mechanische problemen. Als tiende kwam hij over de finish.
Wie dacht dat Verstappen een opgelucht mens was, had het verkeerd. "Leuk voor
de teams en monteurs, maar ik kan zelf toch écht niet tevreden zijn met een
tiende plaats. Als ik niet om de pinten meedoe heeft het voor mij ook weinig zin."
Het dieptepunt van het jaar kwam voor Verstappen voor eigen publiek. Juist in
Francorchamps wilde Verstappen wat laten zien. Wat ze zagen, deed iedereen de
schrik om het hart slaan. Een wielnaaf van de Arrows brak, de wagen werd plotseling
onbestuurbaar en Verstappen vloog keihard rechtdoor. Verstappen bleef door
een wonder ernstig letsel bespaard. "Ik heb geluk gehad"
Met een achtste plaats in Italië en een elfde in Japan toonde Verstappen
aan dat hij in staat is om een auto naar de finish te brengen. Een vergelijking
met de prestaties van teamgenoot Ricardo Rosset geeft aardig aan hoe Verstappen
het geeft gedaan. Hij was altijd sneller dan Rosset in de training en reed in de
race steevast ver voor de Braziliaan.
De grootste verrassing voor Verstappen en Rothengatter - niet voor hen trouwens -
kwam op de vrijdag na Portugal. Damon Hill had een contract bij Arrows ondertekend.
In Japan waren Verstappen en Rothengatter ronduit aangeslagen.
De kritiek van Tom Walkinshaw moet Verstappen als een oogvijg getroffen hebben.
"Jos staat vooraldoor mensen om hem heen onder grote druk. Ze wilden een
superster van hem maken nog voor hij kon lopen. Dat werkt niet in de Formule 1."
Niet bij Walkinshaw in ieder geval.
In zijn geheel kan Jos Vertappen zijn eerste volledige Formule 1-seizoen als een
teleurstelling beoordelen. Veel verwacht, weinig geworden. Al te negatief hoeft
de Limburger 1996 ook weer niet in te schalen. Hij is nog steeds jong en heeft als
coureur nog voldoende jaren voor zich om van de opgedane ervaring en gemaakte
fouten teleren. Mits hij een goed team weet te vinden.
